DOWNLOAD MAXIBEL KATALOGUS/ Download English version
Reviews
Sinds 2015 gebruiken wij zo’n 800 MaxiTube led armaturen in 42 Volt van Maxibel. Ze worden echt ruw gebruikt en na de bouw van het schip worden ze naar beneden gegooid. We gebruiken ze nu, 11 jaar later nog steeds, goede investering geweest.
Marcel
Facility Coordinator
Wat ik zo fijn vindt, door buitensporig veel water gebruik tijdens het schoonmaken met de hoge druk spuit komt er wel eens wat water in het armatuur. Als het te erg is, kunnen wij ieder onderdeel bestellen en zelf repareren. Meestal heb ik de onderdelen de volgende dag al binnen.
Anja
inkoper
De lampen heb ik ontvangen. Wat betreft afwerking en lichtopbrengst ziet het er allemaal perfect uit. Ik heb ze tot nu toe getest in mijn bos en heb waargenomen dat er vleermuizen zijn die zich tijdens het foerageren weinig aantrekken van het licht.
Bas
Ecoloog
Speciale verlichting voor Defensie en hulptroepen
Maxitube armaturen, lichtgewicht, rode of witte led verlichting. op klantenspecificatie mogelijk
Licht daar waar je het nodig hebt
Veilige bouwlampen in 24 volt, 42 volt, 110 Volt gelijkspanning, allemaal Made in Holland.
Eigen LED PCB productie
In Heiloo fabriceren wij ook de LED PCB’s zelf
Contact
Bel 072-30 30 544 of E-mail: info@maxibel.nl
Waarom 42 Volt? De vergeten held van de Europese industriële veiligheid
Stel je voor: je kruipt via een smal mangat in een stalen stoomketel, een opslagtank of de dubbele bodem van een schip. Het is er koud, vochtig en uiterst krap. Je kleding is doordrenkt van het zweet en overal om je heen bevindt zich geleidend staal.
In zo’n nauwe geleidende ruimte is een standaard netspanning van 230 Volt levensgevaarlijk. Een klein isolatiedefect aan een looplamp kan fataal zijn.
Toch koos de industrie in Nederland, Duitsland en Italië decennialang niet voor 12 Volt of 24 Volt voor tijdelijke verlichting en handgereedschap, maar voor een heel specifiek getal: 42 Volt wisselspanning (AC).
Waarom precies 42 Volt? Dat is geen willekeurige keuze geweest, maar het resultaat van een slimme natuurkundige en veiligheid technische balans.
1. Het fysieke gevaar: De mens als geleider
In een normale omgeving biedt onze droge huid een behoorlijke elektrische weerstand. Maar in een nauwe geleidende ruimte vervalt die natuurlijke bescherming:
· Vocht en zweet verlagen de huidweerstand drastisch.
· Groot contactoppervlak: Omdat de ruimte zo krap is, raak je met je knieën, rug of armen voortdurend de stalen wanden aan.
· Geen vluchtweg: Mocht er verkramping optreden door een elektrische schok, dan kun je de bron niet loslaten of wegspringen.
In internationale normen (zoals de NEN 1010 in Nederland, DIN VDE 0100-706 in Duitsland en de CEI-normen in Italië) werd de veilige grens voor aanraakspanning bij wisselstroom onder normale omstandigheden vastgesteld op maximaal 50 Volt AC (SELV: Safety Extra-Low Voltage).
Maar waarom werd er destijds niet gewoon voor 12 Volt of 24 Volt gekozen?
2. Het spanningsdilemma: Veiligheid vs. Vermogen
Als veiligheid het enige criterium was, zou 12 Volt de logische winnaar zijn. Maar hier liepen ingenieurs op tegen een fundamentele natuurwet:
P = U × I (Vermogen = Spanning × Stroomsterkte)
In het tijdperk vóór de uitvinding van Maxiled-verlichting werkten inspectielampen op gloeilampen en zware motoren. Een gemiddelde set werklampen of een kleine slijptol had al snel 100 tot 300 Watt nodig.
· Bij 12 Volt: Om 100 Watt aan vermogen te leveren, is een stroomsterkte van ruim 8,3 Ampère nodig.
· Bij 42 Volt: Voor hetzelfde vermogen van 100 Watt is slechts 2,38 Ampère nodig.
Bij een te lage spanning (zoals 12V) en een hoge stroomsterkte ontstaat er extreem veel spanningsverlies over de kabel. Om dit te compenseren waren gigantisch dikke, stugge en zware koperkabels nodig — volstrekt onwerkbaar in krappe ruimtes.
42 Volt AC bleek de optimale sweet spot: de spanning bleef ruim onder de kritieke veiligheidsgrens van 50 Volt AC, maar de stroomsterkte bleef laag genoeg om met soepele, hanteerbare kabels te kunnen werken.
3. Europese harmonisatie: Duitsland, Nederland en Italië
Dat 42 Volt AC specifiek in Nederland, Duitsland en Italië de standaard werd, had te maken met de sterke verwevenheid van de Europese zware industrie in de 20e eeuw:
· Duitsland (VDE) als pionier: De Duitse zware industrie en scheepswerven formuleerden als een van de eersten strikte eisen voor ‘Besondere Räume mit leitfähiger Umgebung’. Duitse fabrikanten begonnen op grote schaal 42V-veiligheidstransformatoren en verlichting te produceren.
· Nederland en Italië: Met hun omvangrijke scheepsbouw (zoals de werven langs de Maas en de Schelde, en Fincantieri in Italië) en de petrochemische industrie namen Nederland (NEN) en Italië (CEI) deze standaarden over om apparatuur uitwisselbaar te maken en de veiligheid op de werkvloer gelijk te trekken.
4. Waarom niet gewoon accu-verlichting?
Met de opkomst van LED-verlichting en moderne batterijen lijkt de vraag logisch: waarom stappen we niet massaal over op haakse acculampen?
Hoewel accuverlichting voor snelle inspecties ideaal is, kleeft er voor zwaar onderhoudswerk een groot praktisch nadeel aan:
· Capaciteit voor een volledige werkdag: Een intensieve werkdienst in een onderhoudsstop duurt al snel 8 tot 12 uur. Draagbare acculampen leveren simpelweg niet genoeg continu lichtrendement om een hele werkdag op volle sterkte mee te gaan.
· Logistiek in besloten ruimtes: Batterijen wisselen betekent dat een monteur de krappe ruimte moet verlaten, of dat er telkens extra apparatuur door het mangat moet worden doorgegeven.
Een vaste 42V-installatie met een transformator buiten de ruimte garandeert ononderbroken, krachtige verlichting voor de gehele duur van de werkzaamheden.
De keuze voor 42 Volt AC is een prachtig stuk techniekhistorie dat laat zien hoe ingenieurs moesten balanceren tussen menselijke fysiologie, vermogensbehoefte en praktische werkbaarheid op de werkvloer.